‘A STRATUZZA
Jò ancora nun capìa,
“sì testa di cucuzza”,
me patri mi dicìa:
“pi tia c’è la stratuzza”.
Dda strata mi chiamava
diceva: veni a mia!
Lu cori cunfirava,
è chista la to via.
La menti santu Diu
finìu d’arragiunari,
ma ntâ stratuzza iu
mi misi a caminari.
N’aju fattu strata tinta,
satàtu quarchi fossu,
di certu ‘un fazzu finta
di essiri cummossu.
Ô patri meu ci dicu:
“graziì p''u cunsigghiu,
tu fusti ‘u megghiu amicu,
ti lu cunferma un figghiu.
Mi dasti lu sirenu,
jò sulu fici ‘a guerra;
nun ci arrivai ma almenu,
jò vitti l’Inghilterra.
Nino Barone
http://xoomer.alice.it/www.ninobarone.it
Ricordu na stratuzza,
me patri mi dicìa:
“t’aiuta ‘a Marunnuzza,
è chista la to via!

Sippuru è ruvinata,
nun c’è l’asfaltu ‘n terra,
ma sangu meu sta strata
ti porta ‘n Inghilterra”.
Acciancu ‘a sta trazzera
na strata pi passiari,
chi bedda pi com’era
jò la vulìa pigghiari.
Sidili tutti ‘n marmu,
fu fatta a ddi maneri,
ch’un jornu calmu calmu
mi ci appuiai li peri.
Me patri a l’impruvvisu,
mi vitti caminari
e m’attrappau di pisu,
mi fici arruzzuliari.

2002